KNUCKLEHEADS

'Ik vind dat leuk om te doen, maar ergens is dat ook wel een protest in die zin dat punk niet altijd stoer moet zijn.'

Wie zijn the Knuckleheads? Hoe is jullie band tot stand gekomen? Waarom zijn jullie muziek beginnen spelen?

Lander: Voor een schooloptreden moest ik met een vriend een stuk op gitaar spelen; dat was samen met Bas. Daarna vroeg ik hem of we een band zouden beginnen. We hadden toen nog een drummer nodig. Ward kwam op dat moment bij ons op school, waarna ik hem vroeg om in onze band te komen spelen. We zijn nummers beginnen maken en hebben in de zomer ons eerste optreden gespeeld. Na dit optreden is Bas eruit gegaan. 

Hoe is de rest erbij gekomen? 

Louis: Ik had samen met Lander gitaarles. Bij het uitgaan zijn we aan de praat geraakt en toen zat ik plots in de band. (lacht)

Remi: Ik wilde vorig jaar eigenlijk al bij de band, maar toen heb je (richt zich tot Lander) mij er niet ingelaten. (lacht) Ik vervang Bas op gitaar. Initieel ging ik een aantal nummers voor hen opnemen - ik heb bij me thuis wat gerief staan om op te nemen - , maar in ruil daarvoor wilde ik eigenlijk in de band zitten. Lander zei dat dit goed was. De dag waarop we dat hebben bepaald, ben ik naar jullie school gekomen om een optreden te filmen. Die avond moesten jullie ook optreden, en speelde ik al mee. Dat was het meest verschrikkelijke optreden ook, maar ik zat er toen wel bij. 

Dan hebben ze jou erna er niet uitgesmeten? (lacht)

Remi: Nee nee! Daar was ik heel blij om.

Lander: Ik kende Remi, hij was een jaar ouder dan ik en zat niet meer op school bij ons, maar ik wist wel dat hij met veel dingen bezig was: muziek, toneel,… en dat hij een werker is op dat vlak.

Welke soort muziek brengen jullie?

Lander: Het is moeilijk om in genres te spreken. Als ik puur theoretisch en genregewijs moet praten, dan zou ik zeggen postpunk/garagepunk, al is de vibe misschien eerder voor Remi en voor mij - wij schrijven meestal - dat we vooral ons goesting doen.

Remi: Ja, ik denk inderdaad zoals Lander zegt, garagepunk. We hebben allemaal andere invloeden. Lander luistert bijvoorbeeld graag naar poppunk, of heeft daar alleszins veel invloeden van. Ik ben meer fan van de hardcore punk en dat soort dingen. Louis: Jazz? 

Dat is wel interessant om die combinatie te hebben natuurlijk.

Remi: Ja, en daar streven we wel naar, dat we niet één genre gaan afzoeken, maar dat we ook een mengelmoes maken omdat dat interessanter is…

Lander: …die ook evolueert. Ward en ik waren allebei toch wel grote poppunk Blink 182-fans, laten we zeggen. We wouden hen zijn. Onze eerste nummers waren zo melodieus en mainstream mogelijk. De combinatie van die nummers live te spelen en te beseffen dat die niet werken, met Remi die zei dat we moeten doen wat we willen, heeft veel veranderd.

Remi: Voor mij is dat melodische wel gebleven, maar ligt de focus in onze muziek op de energie. Het moet heel hard gaan. Dat moet daarom niet per sé snel betekenen, maar je moet er in horen …

…Dat er poeder achter zit?

Remi: Exact! Daarvoor hebben we Ward dus! (lacht)

Jullie hebben op 13 maart een nummer gereleased, “Change Me”. Wat is jullie inspiratie geweest? En waar kunnen we dit beluisteren?

Ward: Op Spotify! Remi: Ook op Apple Music!

Ik heb het ook op Deezer gevonden!

Remi: Het enige waar ik het nog niet opgezet heb, is op SoundCloud en op Bandcamp, terwijl ik dat wel wil doen.

Lander: En op VI.BE toch ook?

Remi: Ja op VI.BE ook!

Ward: Lander en ik hebben dat nummer geschreven tijdens de zomer. Lander is bij mij thuis gekomen, we hebben een pizza besteld, en op één avond hebben we heel dat nummer geschreven.

Lander: En die riff, dat kan ik me nog goed herinneren, dat was vrij cliché. De dag ervoor was Werchter. Ik heb toen samen met Yungblood gitaar gespeeld. Ik was al even op een riff aan het sjieken met de vier akkoorden die ik had. Die klonken goed samen, maar er zat geen pit in. Toen had ik met hem een nummer gespeeld, waarbij het ritme als volgt ging doet melodie na. Daarna bedacht ik dat ik dat ritme in die vier akkoorden kon steken en dan ben ik daarmee bij Ward thuis gegaan. De intro is eigenlijk hetzelfde, maar dan reversed. Remi heeft er vervolgens ook vocale harmonieën aan toegevoegd.  

Die vielen mij ook op; ik vond dat wel echt heel cool. Wie doet de backing vocals?

Remi: Ik! Misschien nog een honorable mention voor “Change Me”: de solo is niet gespeeld door de leadgitarist, maar door de bassist, Louis dus, die veel beter gitaar kan spelen dan ik! (lacht)

Die verplicht een basgitaar in de handen geduwd kreeg?

Louis: Nee, ik heb daarvoor gekozen. Ik vond dat leuker! Je hebt veel meer vrijheid wanneer je bas speelt hé!

Lander: Bij dit liedje is het nu heel standaard dat ik bij de vocals de lead doe en Remi de backing vocals, maar we zijn ook al bezig met nummers - die nog niet online staan, maar die we wel al live spelen – waar Remi de rauwere stem zingt in de strofes en ik de clean vocals in de chorus voor mijn rekening neem.

Ik heb mijn research gedaan en heb inderdaad ontdekt dat Lander samen met Yungblood muziek gespeeld heeft. Hoe was die ervaring? Kan je daar wat meer over vertellen?

Lander: Dat is typisch zoals bij onze band eigenlijk, impulsief. (lacht) Ik was op Werchter, ik had tickets gekregen voor mijn verjaardag. Wanneer ik op mijn gsm zag dat Yungblood vroeg wie er gitaar kon spelen, dacht ik: ik kan gitaar spelen. Dus ik heb daarop geantwoord en ik heb mezelf voorgesteld en mijn nummer doorgestuurd. Die kans is gewoon nul, dacht ik. Dan stuurde hij dat ik mocht komen. Toen is dat gebeurd. Ik vond het cool om dat als fan te kunnen meemaken, maar in de context van onze band vond ik het heel nice, omdat ik vast zat met die riffs. De dag erna werkte het ineens wél. Dat is zo’n inspiratiebron die dan heel dicht bij jou zit en dat heeft wel iets gedaan denk ik. We hebben ook ons eerste nummer aan hem laten horen.

En wat vond hij ervan?

Lander: Hij vond het goed. Hij zei dat we op Werchter zouden moeten staan. En die droom gaan we halen!

Waarom moeten mensen jullie gezien hebben? Welke energie brengen jullie?

Louis: Ja, dat is een heel goede vraag.

Remi: Die energie waarover we dan spreken, is voor iedereen anders binnen de band. Ik vind dat heel moeilijk om te zeggen. Bij mij persoonlijk kan ik zeggen dat dat een heel gefrustreerde energie is, die zich heel groot uit in schreeuwen… ik weet niet hoe dat dit bij jullie is?

Lander: Op repetities spelen we zo strak mogelijk en willen we alles zo goed mogelijk samen krijgen. Dan kom je op het punt dat je alles wat je opgebouwd hebt, laat gaan - de frustraties er misschien ook uitsmijten. Maar daar haal ik ook veel plezier uit. Als je nummers die je zelf hebt gemaakt, live kan spelen, en je onnozel kan doen terwijl het nog steeds strak zit, is dat heel nice.

Remi: Ik denk ook dat dat een beetje is wat we willen bereiken naar ons publiek toe: dat er een bepaalde oase en vrijheid is. Knuckleheads is voor mij ook vrijheid omdat je zo hard of zacht kan gaan als je zelf wilt. Jij gaat daar niet altijd even hard in op (richt zich naar Louis), maar ik vind dat goed zo, en ik hoop dat het publiek daar ook op die manier naar kijkt.

Lander: Het is ook een beetje de punkmindset: soms denken we de nummers die we spelen heel erg hard door en soms ook totaal niet. De mensen die komen kijken, proberen we blij te maken met onze performance. Langs de andere kant proberen we onze muziek niet aan te passen aan hen.

Waar kunnen we jullie binnenkort zien spelen?

03/04 Kinky Star

25/05  @jongeduld Keerbergen

Lander: Vlak na de zomer komt er een groot optreden! Maar dit mogen we voorlopig nog niet aankondigen.

Ok, spannend!

Willen jullie nog iets kwijt? 

Ward: Toen ik ben beginnen optreden, heb ik een rare obsessie ontwikkeld met de kleur roze. Ik heb mijn zinnen gezet op een roze drum die ik echt al immens lang wil. Wanneer ik optreed op concerten is dat altijd met een roze short en matching roze beenwarmers.

Louis: …die niet van hem zijn!

Ward: Ik vind dat zalig om op een optreden mijn broek uit te doen en zo op het podium te lopen. We hebben dat op school ook eens gedaan en dan is iedereen daar keihard beginnen gillen. Ik heb nog een week lang vieze blikken gekregen van iedereen. Elke keer wanneer ik op de trap liep: “hé, da’s die van die roze short!”.

Lander: Ward ging achter een tennistafel staan, deed zijn broek uit met zijn short daaronder en dan begon iedereen te gillen. Dat was best grappig.

Ward: Ik vind dat leuk om te doen, maar ergens is dat ook wel een protest in die zin dat punk niet altijd stoer moet zijn, maar dat het soms ook roze en fluffy kan zijn.

Louis: Dat gaat nu op de headliner komen: punk kan roze en fluffy zijn. Harde quote! (lacht)

Lander: Ik ben ook wel tegen het principe dat je bij punk in stereotypen moet denken: punk evolueert. Als punk nog steeds zoals in de jaren ‘70 zou zijn, zou dat minder bekend zijn. Punk is net “doe wat je wilt” en niet “ik ga me nu kleden zoals Johnny Ramone dat deed in de jaren ‘70.”

Enkele nummers die Knuckleheads aanraden:

Bad Nerves – Don’t Stop

Sum 41 - Fat Lip

SONS – Ricochet

Meltheads – I want it all

19 maart 2025,

​ Jade Bernauw